artık ev hanımıyım

Geçen pazartesi,kayınvalidem,kayınpederim ve görümcem umreye gittiler.görümcemin 3 çocuğu ile ben ilgileniyorum.25 26 nisan da falan gelcekler.ben 9.ayımdayım nisanın 20 den sonra herhangi bir tarihte doğum gerçekleşebilir.babam 20 nisandan sonra umreye gidicek.annem babamı göndermeden yanıma gelemiyor.aslında bazen o kadar halsiz kalıyorumki ama kendimi hep iyi lanse edip her  işimi kendim yaptığım gibi çokça da ayakta kalıyorum.kimse yokken doğum olursa diyorum bazen.olsun insanlar canına canmı katcak yaparım doğumu çıkarım anneme telefon ederim gelir önemli olan doğumdan sonra birilerinin yanında olması diyorum.dışarıdan bi kaç ses duyuyorum aaa yalnızmısın yanında büyük olsaydı.aaa bide bu halde 3 çocuğumu bıraktılar annen bari gelseydi.etkileniyorum tabi sinirlerim bozuluyor.eşim o kadar destek oluyor ki bana ama aksi gibi onu yıpratmaya başlıyorum.çelişkilerle doluyum bazen kimse benimle ilgilenmiyor gibi hisssediyorum.gerçi kayınvalidem hiç ilgilenmedi.ne bi heyecanını hissettim ne de ilgisini.ağrın varmı sızın varmı canın bişey çekiyormu ağzından hiçduymadığım sözler.ama biz şöyleydik biz böyleydik şimdikiler böyle gibi laflar sık sık duyduğum şeyler...bazen durup  durup anneme de kızıyorum.sona haksızlık yaptığımı düşünüyorum.falan filan çelişkilerle doluyum anlaşılan ama kayınvalidemler gelmeden doğumum olsun istiyorum.